locarium
locarium (Latein)
Substantiv, n
| Kasus | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominativ | locārium | locāria |
| Genitiv | locāriī | locāriōrum |
| Dativ | locāriō | locāriīs |
| Akkusativ | locārium | locāria |
| Vokativ | locārium | locāria |
| Ablativ | locāriō | locāriīs |
Worttrennung:
- lo·ca·ri·um, Genitiv: lo·ca·rii
Bedeutungen:
- [1] Miete für einen Verkaufsstand; Standgeld
Herkunft:
Beispiele:
- [1] „inde locarium quod datur in stabulo et taberna, ubi consistant.“ (Var. LL 5, 15)[2]
Erbwörter:
- französisch: loyer
Übersetzungen
Referenzen und weiterführende Informationen:
- [1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „locarius“ (Zeno.org), Band 2, Spalte 689.
- [1] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „locarium“ Seite 1142.
Quellen:
- ↑ P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „locarium“ Seite 1142.
- ↑ Marcus Terentius Varro; Georg Goetz, Fritz Schöll (Herausgeber): De lingua Latina. Quae supersunt. Accedunt grammaticorum Varronis librorum fragmenta. 1. Auflage. B. G. Teubner, Leipzig 1910 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana, Internet Archive), Seite 7.
Dieser Artikel wurde von Wiktionary herausgegeben. Der Text ist als Creative Commons - Attribution - Sharealike lizenziert. Möglicherweise können weitere Bestimmungen für Mediendateien gelten.