Flexion:abacinare
abacināre (Konjugation) (Latein)
- zurück zu abacinare
Infinite Formen
| Infinitive | |||
|---|---|---|---|
| Infinitiv Präsens | Infinitiv Perfekt | Infinitiv Futur | |
| Aktiv | abacināre | abacināvisse | abacinātūrum, -am, -um esse |
| Passiv | abacinārī | abacinātum, -am, -um esse | abacinātum īrī |
| Partizipien | |||
| Präsens Aktiv | Perfekt Passiv | Futur Aktiv | |
| abacināns | abacinātus, -a, -um | abacinātūrus, -a, -um | |
| Gerundium, Gerundivum, Supina | |||
| Gerundium | Gerundivum | Supinum I | Supinum II |
| abacinandī | abacinandus, -a, -um | abacinātum | abacinātū |
Finite Formen
Imperativ
| Person | Präsens | Futur | ||
|---|---|---|---|---|
| Aktiv | Passiv | Aktiv | Passiv | |
| Sg. 2. Pers. | abacinā! | abacināre! | abacinātō! | abacinātor! |
| Sg. 3. Pers. | abacinātō! | abacinātor! | ||
| Pl. 2. Pers. | abacināte! | abacināminī! | abacinātōte! | |
| Pl. 3. Pers. | abacinantō! | abacinantor! | ||
Indikativ und Konjunktiv
| Präsens | ||||
|---|---|---|---|---|
| Aktiv | Passiv | |||
| Person | Indikativ | Konjunktiv | Indikativ | Konjunktiv |
| Sg. 1. Pers. | abacinō | abacinem | abacinor | abaciner |
| Sg. 2. Pers. | abacinās | abacinēs | abacināris | abacinēris |
| Sg. 3. Pers. | abacinat | abacinet | abacinātur | abacinētur |
| Pl. 1. Pers. | abacināmus | abacinēmus | abacināmur | abacinēmur |
| Pl. 2. Pers. | abacinātis | abacinētis | abacināminī | abacinēminī |
| Pl. 3. Pers. | abacinant | abacinent | abacinantur | abacinentur |
| Text | ||||
| Imperfekt | ||||
| Aktiv | Passiv | |||
| Person | Indikativ | Konjunktiv | Indikativ | Konjunktiv |
| Sg. 1. Pers. | abacinābam | abacinārem | abacinābar | abacinārer |
| Sg. 2. Pers. | abacinābās | abacinārēs | abacinābāris | abacinārēris |
| Sg. 3. Pers. | abacinābat | abacināret | abacinābātur | abacinārētur |
| Pl. 1. Pers. | abacinābāmus | abacinārēmus | abacinābāmur | abacinārēmur |
| Pl. 2. Pers. | abacinābātis | abacinārētis | abacinābāminī | abacinārēminī |
| Pl. 3. Pers. | abacinābant | abacinārent | abacinābantur | abacinārentur |
| Text | ||||
| Futur I | ||||
| Aktiv | Passiv | |||
| Person | Indikativ | Konjunktiv | Indikativ | Konjunktiv |
| Sg. 1. Pers. | abacinābō | abacinābor | ||
| Sg. 2. Pers. | abacinābis | abacināberis | ||
| Sg. 3. Pers. | abacinābit | abacinābitur | ||
| Pl. 1. Pers. | abacinābimus | abacinābimur | ||
| Pl. 2. Pers. | abacinābitis | abacinābiminī | ||
| Pl. 3. Pers. | abacinābunt | abacinābuntur | ||
| Text | ||||
| Perfekt | ||||
| Aktiv | Passiv | |||
| Person | Indikativ | Konjunktiv | Indikativ | Konjunktiv |
| Sg. 1. Pers. | abacināvī | abacināverim | abacinātus, -a, -um sum | abacinātus, -a, -um sim |
| Sg. 2. Pers. | abacināvistī | abacināveris | abacinātus, -a, -um es | abacinātus, -a, -um sīs |
| Sg. 3. Pers. | abacināvit | abacināverit | abacinātus, -a, -um est | abacinātus, -a, -um sit |
| Pl. 1. Pers. | abacināvimus | abacināverimus | abacinātī, -ae, -a sumus | abacinātī, -ae, -a sīmus |
| Pl. 2. Pers. | abacināvistis | abacināveritis | abacinātī, -ae, -a estis | abacinātī, -ae, -a sītis |
| Pl. 3. Pers. | abacināvērunt | abacināverint | abacinātī, -ae, -a sunt | abacinātī, -ae, -a sint |
| Text | ||||
| Plusquamperfekt | ||||
| Aktiv | Passiv | |||
| Person | Indikativ | Konjunktiv | Indikativ | Konjunktiv |
| Sg. 1. Pers. | abacināveram | abacināvissem | abacinātus, -a, -um eram | abacinātus, -a, -um essem |
| Sg. 2. Pers. | abacināverās | abacināvissēs | abacinātus, -a, -um erās | abacinātus, -a, -um essēs |
| Sg. 3. Pers. | abacināverat | abacināvisset | abacinātus, -a, -um erat | abacinātus, -a, -um esset |
| Pl. 1. Pers. | abacināverāmus | abacināvissēmus | abacinātī, -ae, -a erāmus | abacinātī, -ae, -a essēmus |
| Pl. 2. Pers. | abacināverātis | abacināvissētis | abacinātī, -ae, -a erātis | abacinātī, -ae, -a essētis |
| Pl. 3. Pers. | abacināverant | abacināvissent | abacinātī, -ae, -a erant | abacinātī, -ae, -a essent |
| Text | ||||
| Futur II | ||||
| Aktiv | Passiv | |||
| Person | Indikativ | Konjunktiv | Indikativ | Konjunktiv |
| Sg. 1. Pers. | abacināverō | abacinātus, -a, -um erō | ||
| Sg. 2. Pers. | abacināveris | abacinātus, -a, -um eris | ||
| Sg. 3. Pers. | abacināverit | abacinātus, -a, -um erit | ||
| Pl. 1. Pers. | abacināverimus | abacinātī, -ae, -a erimus | ||
| Pl. 2. Pers. | abacināveritis | abacinātī, -ae, -a eritis | ||
| Pl. 3. Pers. | abacināverint | abacinātī, -ae, -a erunt | ||
Dieser Artikel wurde von Wiktionary herausgegeben. Der Text ist als Creative Commons - Attribution - Sharealike lizenziert. Möglicherweise können weitere Bestimmungen für Mediendateien gelten.